„Oni se mene odriču, ja njih neću, oni su moja braća“

Veliki broj građana okupio se danas na Cetinju u znak protesta protiv ustoličenja Joanikija Mićovića za mitropolita crnogorsko-primorskog Srpske pravoslavne crkve (SPC) u prestonici Crne Gore, zakazanog za 5. septembar.

Joanikije kaže da želi da razgovara sa svima kojima je nešto u vezi njegove službe nejasno.

Organizatori protesta, grupa građana, traži da ustoličenje Joanikija bude na nekom drugom mestu, a ne u Cetinjskom manastiru-sedištu Mitropolije.

Oni su poručili da je Joanikije „nedostojan trona Sv. Petra Cetinjskog“, da je „nameštenik Crkve Srbije“ i najavili „odbranu“ Cetinjskog manastira.

U poruci okupljenih, koju je pročitao aktivista Predrag Vušurović, navodi se da okupljeni „ne brane srpskom patrijarhu da ustoliči svoga namesnika u objektima koje je izgradila ili dobila crkva Srbije u Crnoj Gori“, ali da su protiv ustoličenja u Cetinjskom manastiru.

„Ne dozvoljavamo taj okupatorski čin u stolici Sv. Petra u Cetinjskom manastiru, simbolu crnogorske duhovne, drźavne i nacionalne samobitnosti i slobode Crne Gore“, stoji u proglasu.

Navodi se da bi ustoličenje na Cetinju bio „simbolički dokaz pristanka na okupaciju onih što ne priznaju crnogorsku naciju, jezik, državu, crkvu i kulturu“.

„Drugu državu sem Crnu Goru nemamo i zato nećemo dozvoliti njenu klerikalizaciju, fašizaciju, asimilaciju i utapanje u ‘Srpski svet’“, poručilo je nekoliko hiljada okupljenih.

Navodi se da Crna Gora može opstati samo kao evropska i evroatlanska, građanska i sekularna država, te da će se okupljeni svim raspoloživim sredstvima boriti za te vrijednosti.

Skupu su prisustvovali gradonačelnik Cetinja Aleksandar Kašćelan, savetnik predsednika Crne Gore i bivši sef policije Veselin Veljović, pojedini opozicioni poslanici, građanski aktivisti.

Dominirale su crnogorske zastave, poruke protiv ustoličenja Joanikija i pokliči „Eviva Montenegro“ (Da je večna Crna Gora).

Skup su podržali građani Podgorice, Danilovgrada i Nikšića koji su u velikom broju došli na Cetinje.

Prema pisanju medija, policija pojedinima nije omogućila dolazak na protest.

Skup je završen mirno, a naredni je najavljen za 5. septembar u slučaju da SPC ostane pri nameri da se ustoličenje novog mitropolita održi na Cetinju.

Joanikije: Oni se mene odriču, ja njih neću

„Oni se mene odriču, ja njih neću, oni su moja braća“, poručio je mitropolit crnogorsko-rimorski Joanikije komentarišići današnja dešavanja na Cetinju.

Mitropolit Joanikije je tokom liturgije koju je danas služio u Cetinjskom manastiru pozvao sve na preobraženje, na šta nas, kako je rekao, priziva sam praznik Preobraženja, da se preporodimo, ispunimo Božije milosti i svetlosti, Božije ljubavi, pravde i dobrote.

„Evo danas na Cetinju biće, kako kažu, velika grupa onih koji se protive da taj okupator zvani Mitropolit Joanikije Mićović dođe na Cetinje, da se ustoliči.

I jasno govore da mene ne priznaju za svoga mitropolita i da hoće da me poteraju odavde.

Dobro.

Znači oni su se mene odrekli ali ja kao pastir, kao mitropolit, kao čovek Jevanđelja, ne mogu njih da se odričem. To su moja braća.

To je narod koji mi je Bog poverio i ja mislim da u njima ima mnogo dobra“, rekao je Joanikijie.

Ali kako se od toga došlo i ko je tu sve poradio da ti ljudi tako osećaju i misle, to je već druga tema, dodao je on.

On je istakao da želi da razgovara sa svima kojima je nešto u vezi njegove službe nejasno.

„A to urlikanje i manipulacije, pravo da vam kažem, nije mi to prijatno ali ako hoće baš neko da urliče i da pravi petljavinu pa neka pravi na svoj obraz.

Ja ne mogu da se njih odrečem, oni su se mene odrekli. A ja njih ne mogu. Šta bi bilo da se ja njih odrečem?

To bi značilo da ih isključim iz Crkve i predam prokletstvu, a to neću. Ali ih upozoravam, da sami ne navuku prokletstvo na sebe, kao mnogo puta do sada.

I toga se bojim, da će to mnogi učiniti izmanipulisani ljudi, pomračeni, zloupotrebljeni. Žao mi je dece i omladine, što se truju mladi ljudi“, rekao je Joankije.

U besedi je posebno istakao kao netačne i tendenciozne tvrdnje da se crkva zove crkva Srbije.

“Ne zove se naša Crkva crkva Srbije, nego Srpska pravoslavna crkva. To je velika manipulacija menjati ime, a kad se menja ime onda se tu neko lukavstvo sprema.

Kad kažu da mi šalje crkva Srbije hoće da me vežu za politiku, a ja želim da se vežem samo za Hrista i za Crkvu. Poštujem svaku državu, volim i Srbiju i Crnu Goru, i poštujem i jednu i drugu državu“, rekao je Joanikije.

Mitropolit crnogorsko-primorski je dodao da ga ne šalje crkva Srbije.

„Mene ne šalje nijedna država, mene šalje Srpska pravoslavna crkva, mene priznaje moje sveštenstvo Mitropolije crnogorsko-primorske i verujući narod Crne Gore.

Ja nisam izvanjac, ja sam rođen u Crnoj Gori, građanin ove države“, istakao je on.

Vladika je podsetio da se on hirotonisao pre pune 22 godine upravo u Cetinjskom manstiru.

“Ovde sam praktično započeo službu. Nisam ja od nekud došao u Crnu Goru da je okupiram, otkud meni to da se prepisuje, otkud meni te mogućnosti da ja bilo koga okupiram?!

Moje je da okupiram samo ljubav, ali to je ona ljubav koja se ne nameće – to je Hristova ljubav.

I ovo govorim samo da ukažem na ono što jeste moja služba, i da jasno razlikujemo što jeste i što nije“, rekao je on.

„Nekome u Crnoj Gori smeta Srpska pravoslavna crkva.

Čudo jedno, nikad nisam čuo da nekome Srbinu u Crnoj Gori, a ima toliko Srba u Crnoj Gori, smeta to što se ovo zove Mitropolija crnogorska.

Veže se za ovu državu – Mitropolija crnogorska, podsetio je Joanikije.

Ja sam ovde hirotonisan zakonito.

Zakonito izabran za episkopa, zakonito određen već sa časom upokojenja blaženopočivšeg Mitropolita Amfilohija za administratora i poslat na Cetinje, zakonito izabran na Svetom arhijerejskom saboru.

Neka govore braća šta god hoće, ali neka ne lažu“, poručio je mitropolit Joanikije.

Beta

„Ovo govorimo kao narod, kao ljudi, ovo i naši političari treba da čuju“

Naša pashalna radost je iste prirode i izraza kao i apostolska, iako nažalost, manjeg obima i to samo zbog naše, manje ili veće, otuđenosti od Boga.

Vaskrsenje Hristovo iz mrtvih glavni je događaj i temelj svete pravoslavne vjere.

Dogodio se u istoriji, ali svojim značenjem nadilazi istoriju i sve što se u njoj zbivalo.

Osmišljava istoriju i ljudsko življenje, vremensko i prolazno prožima vječnošću, oblači nas u netruležnost.

Prva propovijed vaskrsenja Hristovog potiče od anđela, pa od žena mironosica i od apostola.

Za njegove učenike važno je bilo da ga vide tjelesnim očima, ali još važnije da ga prepoznaju duhovnim vidom.

Sveta Marija Magdalina pri prvom viđenju pomisli da je gradinar, ali ga prepozna tek kada je Vaskrsli pozva po imenu.

Luka i Kleopa prvo mišljahu da je on stranac dok su s Njime išli za Emaus.

Radovala su se i gorjela srca njihova dok im objašnjavaše Pisma, ali Ga prepoznaše tek pri lomljenju hljeba kada se otvoriše njihove duhovne oči.

Ukazujući na prednost duhovnog vida Gospod reče svom apostolu Tomi, ali i svima nama: „blaženi koji ne vidješe, a vjerovaše“, jer je istinska vjera duhovni vid i unutrašnje oko duše.

Zbog toga, blaženstvo duhovnog viđenja i proslavljanja Hristovog vaskrsenja pripada svima hrišćanima, od apostolskih vremena do danas i ubuduće.

Naša pashalna radost je iste prirode i izraza kao i apostolska, iako nažalost, manjeg obima i to samo zbog naše, manje ili veće, otuđenosti od Boga.

Iako smo u zabrinjavajućoj mjeri otuđeni ovaj praznik nam vraća istinsko osjećanje da smo djeca Božija, sinovi i kćeri Oca našeg nebeskoga, kroz Sina Njegovog raspetog i vaskrslog Isusa Hrista.

Svoju pobjedu nad smrću Spasitelj nije zadržao samo za sebe nego je sve vjerne svih vremena i pokoljenja udostojio da budu učesnici Njegove pobjede i sapričasnici slave Njegovog vaskrsenja.

Na temelju tog ključnog događaja spasenja roda ljudskog zasnovano je naše zajedništvo.

Zajednicu Crkve Božije kojoj pripadamo Sveti apostol Pavle je sagledao kao živi i nedjeljivi organizam kojem je Hristos glava, a mi hrišćani njegovi udovi i braća među sobom.

Zato je neprihvatljivo da se u Crkvi prave podjele i razdori po nacionalnoj, ideološkoj, stranačkoj ili po bilo kakvoj drugoj osnovi.

Hrišćanska ljubav prevazilazi podjele, miri zavađene, zacjeljuje bratske rane; velikodušna je, prašta i ne zlopamti, izgrađuje u istini i dobroti porodičnu i svaku drugu zajednicu, sjedinjava različito, a od prirodnih razlika među ljudima, polovima, uzrastima čini bogatstvo, harmoniju i ljepotu ljudskog života.

Neprocjenjivi dar Božiji je sabornost vjernih u Crkvi; prožeta je blagodaću Isusa Hrista, ljubavlju Boga Oca i zajedništvom Svetoga Duha.

To blagodatno iskustvo stiču svi koji učestvuju u svetim bogosluženjima, hrane se i osvećuju Svetim Tajnama Hristovim.

Oni se obnavljaju vječnim novinama Božijim.

Svjetlost Hristovog Vaskrsenja obasjala je sve ljudske golgote i put svima koji stradaju, trpe i žive za Ime Njegovo.

Zrake Trosunčane Svjetlosti pokazuju put svakom čovjeku objavljujući slavu neprolaznog Carstva Božijeg.

Hrišćanska pobjeda, obasjana svjetlošću koja je zasijala iz Groba Gospodnjeg je dokaz nanadmašive ljubavi čiji je smisao u oslobađanju, a ne u porobljavanju drugog.

Hrišćanin diše istinom vjere, u beznađu širi nadu, u tamu unosu svjetlost. Čovjek koji je obasjan slavom vaskrsenja Hristovog postaje neustrašivi svjedok nepobjedive ljubavi.

Uznoseći svoj um i usmjeravajući svoje biće ka istini Hristovog vaskrsenja i Božijoj ljubavi, ovaj svijet, naše življenje u njemu i odnose među ljudima možemo da učinimo boljima na šta smo svi prizvani bez razlike.

Blaženopočivši Mitropolit Amfilohije, jedan od najvećih svjedoka vaskrsenja u našem vremenu, podsticao je ljude da se takmiče u dobru čuvajući i izgrađujući međusobni mir. Svako drugačije nadmetanje ili sukobljavanje nije od Boga, a društveno je nekorisno i štetno.

Izgrađujmo našu otadžbinu Crnu Goru slušajući Svetog apostola Pavla: „Budite među sobom blagi, milostivi, praštajući jedan drugome, kao što je i Bog u Hristu oprostio vama“.

U ove svijetle praznične dane sa blagodarnošću Bogu i cijelom blagočestivom narodu sjećamo se prošlogodišnjih nezaboravnih litija za odbranu vjere, svetinja, pamćenja, časti i obraza u Crnoj Gori kao narodnog vaskrsenja i duhovnog obnovljenja.

Prevazilaženje ranijih podjela, izmirenje, svenarodna jednodušnost, međusobno razumijevanje su kroz muku, na litijama stečeno duhovno bogatstvo koje treba čuvati po svaku cijenu.

Vaskrsenje Hristovo oslobađa nas od svih strahova, pa i onog najvećeg, iskonskog, straha od smrti.

Nažalost, strah od smrti je u naše dane paralisao i usporio čitav svijet.

Ne klonimo duhom, položimo svoju nadu u Boga, čuvajmo jedni druge, poštujmo medicinu kao što je poštovao i Sveti Sava prvi Arhiepiskop srpski o čemu postoje opširna svjedočanstva u njegovim spisima.

Uznesimo svoje usrdne molitve vaskrslom Gospodu za sve oboljele, za heroje našeg vremena – ljekare i medicinski osoblje i za sve one koji njeguju i hrabre bolesnike.

Tajna vaskrsenja Hristovog se upečaćuje i projavljuje u životu vjernih.

Put vaskrsenja je put radosnog života, put u novi raj, koji je ispunjen božanstvenom slavom, put u novi život dostojan čovjeka.

Neka bi nas časni oci sveštenici, monasi i monahinje, draga braćo i sestre obasjala svjetlost Hristovog vaskrsenja, da sjedinjeni sa Hristom u vječnom Carstvu odbacimo sve što nas odgoni u tamu grehovnu i odvlači od Sunca Pravde.

Objedinimo se u vjeri, dobru i ljubavi da bismo mogli radosno uskliknuti: Hristos voskrese iz mrtvih, smrću smrt uništi i svima u grobovima život darova!

HRISTOS VASKRSE! VAISTINU VASKRSE!

Mitropolija crnogorsko-primorska